Baza kierowców (najważniejsze informacje)

Najważniejsze informacje na temat kierowców prowadzących samochody, które zdążyły się pojawić w Rajdowej Kolekcji. Linki w spisie treści przenoszą bezpośrednio do akapitów o poszczególnych kierowcach.
Kierowcy i piloci zespołu Audi, od lewej: Fabrizia Pons, Arne Hertz, Björn Cederberg, Stig Blomqvist, Christian Geistdörfer, Walter Röhrl, Michele Mouton i Hannu Mikkola. źródło

Spis treści:


Jacques Alméras

źródło
(ur. 30 stycznia 1949 roku w Montpellier) – francuski kierowca wyścigowy. Niestety nie miał zbyt dużych sukcesów w Rajdowych Mistrzostwach Świata. Jego największym osiągnięciem w RMŚ jest czwarte miejsce podczas Tour de Corse w 1978 roku. Dokonał tego za sterami Porsche 911, którym głównie startował w trakcie rajdowej przygody. Jacques bardziej znany jest jednak z udziału w asfaltowych wyścigach, między innymi w 24-godzinnym Le Mans.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •  Piękno klasyki #2 (Porsche Carrera RS, Rajd Monte-Carlo 1979)

Jean-Claude Andruet

źródło
(ur. 13 sierpnia 1942 w Montreuil) – francuski kierowca rajdowy. W Mistrzostwach Świata 7-krotnie stawał na podium, w tym 3 razy na jego najwyższym stopniu. Pierwszy raz wygrał podczas Monte-Carlo '73 za kierownicą Alpine A110. Triumfował również w rajdach Francji '74 i Sanremo '77. Zaliczył też 49 występów w Mistrzostwach Europy, gdzie na podium stanął łącznie 24 razy. W całej swojej karierze prowadził wiele wspaniałych rajdówek, między innymi.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •  Piękno klasyki #1 (Renault Alpine A110, Rajd Monte-Carlo 1973)

Didier Auriol

źródło
(ur. 18 sierpnia 1958 w Montpellier) – francuski kierowca rajdowy, mistz świata z 1994 roku. W przeciągu swojej kariery wziął udział w aż 153 eliminacjach RMŚ. Przez ten czas udało mu się stanąć 53 razy na podium. Niestety aż 56 razy musiał odpadał z rajdów na skutek różnych awarii i wypadków.
Od '79 roku startował w Mistrzostwach Francji, gdzie osiągnał pierwszy duży sukces w 1986 -został Mistrzem Francji, prowadząc wtedy B-grupowego MG Metro 6R4. Następne dwa sezony spędził w Fordzie, z którym udało mu się pierwszy raz wygrać eliminację Mistrzostw Świata - Tour de Corse.
W latach 89-92 startował w barwach Lancia Martini Racing. Pierwszy rok startów w nowym zespole zakończył na 5. miejscu. W 1990 został natomiast wicemistrzem świata. W dwóch kolejnych sezonach w generalce był trzeci. Z Lancią osiągnął również długo niepobity rekord sześciu wygranych w jednym sezonie (wynik ten wyrównał dopiero w 2004 przez Loeb).
W 1993 r., kiedy Włosi wycofali się z Rajdów, Auriol związał się z Toyotą, z którą zdobył swój jedyny tytuł Mistrza Świata, w 1994 roku. Dla Japończyków jeździł aż do 1999 roku z przerwą w '96 (Toyota otrzymała wtedy roczny zakaz startów za oszustwo. Informacje o tym incydencie znajdziecie we wpisie o Corolli). Później miał już tylko krótkie epizody w Seacie, Skodzie i Peugeocie. Ostatnia jego wygrana przypada na sezon 2001, kiedy triumfował w Rajdzie Hiszpanii Peugeotem 206.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •  Mała, a wielka... (Lancia Delta HF Integrale Evoluzione, Rajd Monte-Carlo 1992)
  •   Powrót po wygnaniu (Toyota Corolla WRC, Rajd Monte-Carlo 1999)
  •   Ostatnie mistrzostwo Toyoty (Toyota Corolla WRC, Rajd Safari 1999)

Richard Burns

źródło
(ur. 17 stycznia 1971 w Reading, zm. 25 listopada 2005 w Londynie) – brytyjski kierowca rajdowy, mistz świata z 2001 roku. Wystartował w 104 eliminacjach WRC, z czego 34 ukończył na podium. Starty w rajdach zaczął w '88 roku, a w '90 zadebiutował w RMŚ. Na pierwsze podium czekał aż do sezonu '95, kiedy to zameldował się na trzecim miejscu Subaru Imprezą 555 podczas NetworkQ RAC Rally (Rajd Wielkiej Brytanii; aktualnie Wales GB Rally).
W latach 96-98 jeździł dla Mitsubishi. Pierwsze podium z Ralliart wywalczył w Rajdzie Safari '97 (drugie miejsce). W kolejnym sezonie wygrał dwa rajdy, były to Safari oraz Wielka Brytania. Pomógł tym samym zdobyć zespołowi spod znaku trzech diamentów mistrzostwo w klasyfikacji konstruktorów.
Na kolejne 3 sezony (1999-2001) związał się z innym japońskim zespołem - Subaru WRT. W pierwszym roku startów zwyciężył 3-krotnie, między innymi w domowym rajdzie NetworkQ. Łącznie w sezonie stanął 6 razy na podium, zyskując dzięki temu tytuł wicemistrza świata. Rok 2000 rozpoczął awarią silnika, jednak później było już tylko lepiej. Zwycięstwa w rajdach Szwecji, Safari, Argentyny i trzeci raz z rzędu w Wielkiej Brytanii pozwoliły mu ponownie zostać wicemistrzem świata. Po dwóch vice przyszedł w końcu czas na upragniony tytuł Mistrza. W 2001 roku ponownie sześć razy stanął na podium i tym razem to wystarczyło.
Ostatnie dwa lata kariery (2002-2003) spędził w Peugeot Total, ale pomimo licznych podiów, nie udało mu się wygrać ani jednego rajdu. Przed rajdem Wielkiej Brytanii zemdlał prowadząc samochód. Krótko po tym incydencie zdiagnozowano u Burnsa nowotwór, z którym walczył 2 lata. Niestety walki nie wygrał. Odszedł w czwartą rocznicę zdobycia tytułu Mistrza Świata...
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Święty Graal (Subaru Impreza 22b S5 WRC'99, Rajd Monte-Carlo 1999)
  •   Perła „piękna inaczej”... (Subaru Impreza S7 WRC'01, Rajd Monte-Carlo 2001)

François Chatriot

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Przed Imprezą... (Subaru Legacy RS, Tour de Corse 1991)

Toni Gardemeister

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Udana wizyta w słonecznej Argentynie (Skoda Octavia WRC Evo3, Rajd Argentyny 2003)

Henry Greder

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Narodziny Mustanga (Ford Mustang, Rajd Tour de France 1964)

Marcus Grönholm

źródło
(ur. 5 lutego 1968 w Kauniainen) – fiński kierowca rajdowy, dwukrotny mistrz świata, nosi pseudonim Bosse. Karierę rajdową rozpoczął w 1987 roku, a jego pierwszym samochodem był Ford Escort. W Rajdowych Mistrzostwach Świata zadebiutował w sierpniu '89 jadąc Lancią Deltą, jednak zanim zaczął osiągać sukcesy w RMŚ 5-krotnie został Mistrzem Finlandii.
W '99 Marcus dołączył do zespołu Peugeota. Rok później w lutym podczas Rajdu Szwecji pierwszy raz stanął na podium RMŚ i jednocześnie odniósł swoje pierwsze zwycięstwo. W tym sezonie wywalczył swój pierwszy tytuł mistrza świata za kółkiem Peugeota 206 WRC. W kolejnym roku triumfował w trzech eliminacjach, ale z powodu aż ośmiu nieukończonych na skutek awarii rajdów musiał zadowolić się czwartym miejscem w generalce. Sezon 2002 był jednym z najlepszych w jego karierze. Aż 9 razy stanął na podium i dzięki temu ponownie został Mistrzem Świata. Kolejne sezony kończył odpowiednio na miejscach szóstym, piątym i trzecim. Z Peugeotem był związany nieprzerwanie od 1999 aż do 2005 roku i łącznie wygrał z nim 18 rajdów.
Po opuszczeniu francuzów przeniósł się do Forda, dla którego jeździł dwa lata. W sezonach 2006-2007 stawał po 12 razy na podium, ale za każdym nie starczyło to aby wygrać mistrzostwa. Z końcem 2007 roku opuścił WRC i zaczął starty w Rallycrosie.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Powrót w dobrym stylu (Peugeot 206 WRC, Rajd Neste Oil Finland 2002)

Kalle Grundel

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Druga strona medalu (Ford RS200, Rajd Szwecji 1986)

Mikko Hirvonen

źródło
(ur. 31 lipca 1980 w Kannonkoski) – fiński kierowca rajdowy. Swoją karierę rozpoczął w 1998 roku za kierownicą Opla Kadetta GSi. W sezonie 2002 zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata, jadąc samochodem Renault Clio S1600. W debiucie zajął 21. miejsce w Rajdzie Finlandii. W 2003 roku został członkiem fabrycznego zespołu Forda.
Na kolejne dwa sezony przeniósł się do Subaru, aby w 2006 roku ponownie stać się fabrycznym kierowcą Forda. W tym samym roku odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w karierze – zwyciężył wówczas w Rajdzie Australii. W latach 2006–2007 zajmował 3. pozycję w klasyfikacji generalnej Mistrzostw Świata. W kolejnych dwóch sezonach został wicemistrzem świata. Rok 2010 ukończył na szóstej pozycji w generalce, natomiast rok później ponownie zdobył tytuł wicemistrza.
Po siedmiu latach jeżdżenia dla Forda, przeniósł się na dwa lata do fabrycznego zespołu Citroëna. Jeżdżąc modelem DS3, został wicemistrzem świata w 2012 roku, natomiast 2013 ukończył na 4. miejscu. W 2014 powrócił dla Forda, z którym ponownie w generalce był czwarty. Po sezonie 2014 zakończył karierę i sporadycznie pojawia się w rajdach historycznych.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Trudny początek nowej ery WRC (#zagrosze) (Ford Fiesta RS WRC, Rajd Szwecji 2011)

Freddy Kottulinsky

źródło
(ur. 20 lipca 1932 w Monachium, zm. 4 maja 2010 w Karlstad, pełne nazwisko Winfried Philippe Adalbert Karl Graf Kottulinsky Freiherr von Kottulin) – Niemiecki kierowca wyścigowy i rajdowy. Startował w wielu dyscyplinach, m.in. w Formule 3 i Formule 2. Najbardziej znany jest jednak ze zwycięstwa w rajdzie Paryż-Dakar, który odbył się w 1980 roku. Podobno pojechał na niego praktycznie bez przygotowania, niezabierając ze sobą nawet śpiwora.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Pierwsze rajdowe 4x4 (Volkswagen Typ 183 Race-Iltis, Rajd Paryż-Dakar 1980)

Piero Liatti

źródło
(ur. 7 marca 1962 w Bielli) – włoski kierowca rajdowy. Debiut nastąpił w 1990 roku podczas domowego rajdu - Sanremo. Za kierownicą Lancii Delty 16V uplasował się na 5. miejscu. Pierwsze podium przyszło dwa lata później w trakcie rajdu Nowej Zelandii - zajął wtedy drugie miejsce. Od 1994 do 1998 był fabrycznym kierowcą Subaru. Zwyciężyć udało mu się tylko raz, kiedy to ukończył Monte-Carlo minutę przed Carlosem Sainzem. Było to zarazem pierwsze w historii zwycięstwo samochodu zbudowanego według specyfikacji WRC. Po kilku sezonach u Japończyków związał się z Seatem, ale z powodu kilku wypadków i awarii sezon ukończył na dalekim 23. miejscu. W 2001 startował dla Hyundaia. Niestety udało mu się ukończyć tylko jeden rajd na słabym, ósmym miejscu. Później dwukrotnie pokazał się w Peugeocie 206 S1600, również bez sukcesów. Razem w karierze stanął 9 razy na podium.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Czas na Imprezę! (Subaru Impreza S3 WRC'97, Rajd Monte-Carlo 1997)

Sébastien Loeb

źródło
(ur. 26 lutego 1974 w Haguenau) – francuski kierowca rajdowy, 9-KROTNY mistrz świata. Na początku kariery, kiedy stawiał pierwsze kroki za kierownicą Peugeota 106 jego pilotem został Daniel Elena. W klasie WRC zadebiutował w sezonie '00 po wstawiennictwie Didiera Auriola. Wystartował dwa razy, dwukrotnie meldując się w pierwszej dziesiątce. Pierwsze duże sukcesy nadeszły w 2002 roku, kiedy to najpierw zajął drugie miejsce podczas Rajdu Sanremo, a później zwyciężył w Rajdzie Niemiec. Startował wtedy gościnnie Xsarą. W kolejnym sezonie jeździł już regularnie dla zespołu Citroën Total i z nimi został wicemistrzem, tracąc jeden punkt w generalce do Solberga.
W latach 2004-2012 zdobył 9 tytułów Mistrza Świata kierowców pod rząd. Tego wszystkiego dokonał, jeżdżąc kolejnymi samochodami francuskiej marki: Xsara WRC, C4 WRC oraz DS3 WRC. Ustanowił wtedy wiele rekordów, między innymi w liczbie zwycięstw w trakcie sezonu, wygranych eliminacji pod rząd, czy tytułów mistrzowskich. W 2013 startował już tylko w wybranych przez siebie rajdach. Był to jego pożegnalny sezon. Później na rajdowych oesach pojawił się tylko raz po dwóch latach na trasie Rajdu Monte-Carlo. Aktualnie (od 2016) startuje w Rallycrosie.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Jeden punkt do mistrzostwa [1 z 2] (Citroën Xsara WRC, Rajd Sanremo 2003)
  •   Początek dominacji Loeba (Citroën Xsara WRC, Rajd Tour de Corse 2004)

Tommi Mäkinen

źródło
(ur. 26 czerwca 1964 w Puuppoli) – fiński kierowca rajdowy, 4-krotny Mistrz Świata, nosi pseudonim Latający Fin. Karierę zaczynał w '85. W RMŚ zadebiutował dwa lata później. Niestety na skutek wypadku nie dojechał do mety. Do 1994 pojawiał się w za kierownicą różnych samochodów w zespołach prywatnych, m.in. Galanta VR-4, Delty Integrale, Sunny GT, czy 323 GTX. Pierwsze zwycięstwo nadeszło w '94, kiedy to prowadził Forda Escorta RS Cosworth.
W 1995 związał się z Mitsubishi Raliiart, z którym jeździł nieprzerwanie aż do 2001 roku. W tym czasie zdobył cztery tytuły Mistrza Świata pod rząd (1996-99), wygrał 22 rajdy i 39 razy stanął na podium. Warto dodać, że gdy w 1997 zadebiutowało World Rally Car, Mitsubishi dalej wystawiało Lancera EVO skonstruowanego wg. wytycznych Grupy A. Lancer WRC zadebiutował dopiero w drugiej połowie sezonu 2001. Starsza specyfikacja w niczym nie przeszkodziła Makinenowi w zdobywaniu tytułów.
W latach 2002-03 startował w barwach Subaru. Niestety z nimi tylko 5 rajdów ukończył w pierwszej trójce, ani jednego nie wygrywając. Oba sezony skończył na óśmym miejscu. Wraz z końcem sezonu 2003 zakończył karierę.
Od zeszłego roku (2015) jest szefem zespołu Toyoty, który przygotowuje się do powrotu na rajdowe oesy w 2017 roku modelem Yaris WRC.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Najlepsze EVO? (Mitsubishi Lancer EVO V, Rajd Sanremo 1998)
  •   TOMMI (Mitsubishi Lancer EVO VI, Rajd Nowej Zelandii 1999)
  •   A-grupowy Mistrz WRC (Mitsubishi Lancer EVO VI, Rajd Monte-Carlo 2000)

Colin McRae

źródło
(ur. 5 sierpnia 1968 w Lanark, Szkocja, zm. 15 września 2007 tamże) – brytyjski kierowca rajdowy, mistz świata z 1995 roku. Wystartował w 146 eliminacjach WRC, z czego 42 ukończył na podium. Zadebiutował w rodzimej mu Szkocji w 1986 r. za kierownicą Talbota Sunbeam. Rok później wystartował po raz pierwszy w mistrzostwach świata i za kierownicą Vauxhalla Nova zajął 36. miejsce.
W 1990 roku przeniósł się do Subaru, z którym w pierwszym sezonie zdobył tytuł wicemistrza Wielkiej Brytanii. W latach '91-'92 dwukrotnie wygrał w klasyfikacji generalnej tych Mistrzostw. W roku 1993 nadeszło pierwsze zwycięstwo w RMŚ - Colin pokonał francuzów, François Delecour oraz Didiera Auriola podczas Rajdu Nowej Zelandii. Szkot dwa lata później został Mistrzem Świata. Warto zaznaczyć, że był to pierwszy Brytyjczyk w historii, który zyskał ten tytuł. Odznaczono Go za to w 1996 roku Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE) za wybitne osiągnięcia sportowe. Z Subaru związany był aż do 1998 roku, z którym oprócz ww. tytułów, dwukrotnie został wicemistrzem świata.
W '99 przeniósł się do Forda, w którym jeździł kolejnymi generacjami Focusa do 2002 roku. Największym osiągnięciem w tym czasie był kolejny tytuł wicemistrza świata w 2001 roku. Na sezon '03 przeniósł się do Citroëna, z którym sezon ukończył na 7. miejscu. W kolejnym roku zrobił sobie przerwę, aby w 2005 wziąć udział w trzech rajdach za kierownicą Skody Fabii. Ostatni raz w WRC pojawił się podczas Rajdu Turcji w 2006, gdzie zastępował Sébastiena Loeba, niestety musiał się wycofać na skutek awarii.
Poza WRC, Colin pięciokrotnie brał udział w zawodach Race of Champions, wygrywając je w 1998 roku. W 2004 roku Wystąpił w 24h-godzinnym wyścigu Le Mans oraz Rajdzie Dakar. Rok później ponownie wystartował w tym rajdzie. W latach 2006 i 2007 brał udział jako kierowca rajdowy w X-Games (Igrzyska Sportów Ekstremalnych) w Stanach Zjednoczonych.
5 września 2007 r. Colin McRae zginął w katastrofie pilotowanego przez siebie śmigłowca. Pozostałe trzy ofiary to pasażerowie maszyny: 5-letni syn Colina – Johnny Gavin McRae, 6-letni Ben Porcelli, kolega Johnny'ego, z którym chłopiec bawił się przed wypadkiem oraz Graeme Duncan, przyjaciel rodziny.
Colin na zawsze zapisał się w historii rajdów dzięki swojemu agresywnemu stylowi jazdy. Nie bał się ryzykować, zawsze balansował na krawędzi i za wszelką cenę starał się zwyciężyć.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Legenda wiecznie żywa (Subaru Impreza 555, Rajd NetworkQ RAC 1995)

Hannu Mikkola

źródło
(ur. 24 maja 1942 w Joensuu) – fiński kierowca rajdowy, mistrz świata z 1983 roku. Starty w rajdach zaczął w mistrzostwach Finlandii w 1965 roku. W Mistrzostwach Świata zadebiutował w sezonie '73, zajmując 4. miejsce podczas Rajdu Monte-Carlo. Pierwsze podium nadeszło już rok później - było to zwycięstwo w Rajdzie Tysiąca Jezior. Do roku 1978 występował za kierownicą różnych samochodów, m.in. Peugeot 504, Toyota Celica, Fiat 124, czy Ford Escort RS, stając przy tym 9 razy na podium. W latach '79-'80 został dwukrotnie wicemistrzem.
Mikkola najbardziej znany jest jednak z zespołu Audi Sport, z którym jeździł regularnie od 1981 do 1987. Brał udział w pierwszych testach modelu Quattro oraz prowadził wszystkie jego ewolucje, od tzw. "Ur-Quattro" po ikonę grupy B - Quattro S1 E2. Z tym zespołem stanął 25 razy na podium oraz został rajdowym mistrzem świata w 1983 roku.
Na kolejne 4 sezony związał się z Mazdą. Niestety samochody te były bardzo awaryjne i nie było mu dane ani razu stanąć na podium. Po tym epizodzie sporadycznie startował w mniejszych zawodach.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Rewolucja na cztery kółka (Audi Quattro A2, Rajd tysiąca jezior Finlandii 1983)
  •   „Quattro zmieni rajdy na zawsze...” (Audi Quattro A2, Rajd Portugalii 1984)

Sandro Munari

źródło
(ur. 27 marca 1940 w Cavarzere) – włoski kierowca rajdowy, mistrz świata z 1977 roku. Od debiutu w 1965 roku regularnie startował Lancią Fulvią. Pierwsze zwycięstwo nadeszło już w dwa lata po debiucie, podczas rajdu Tour de Corse. W latach '72 i '73 dalej jeździł Fulvią, ale w paru rajdach miał możliwość testowania nowego samochodu włochów - Stratosa HF. W 1973 roku został Mistrzem Europy. Rok później przesiadł się na stałe do Stratosa i jeździł nim przez 4 lata. W tym czasie stanął 17 razy na podium, wygrywając w tym 10 rajdów. W 1977 stał się pierwszym w historii Mistrzem Świata, zdobywając Puchar FIA kierowców (do 1976 roku mistrzostwa rozgrywały się tylko między producentami samochodów). Po zdobyciu tytułu na oesach pojawiał się sporadycznie, bez dużych sukcesów.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Pierwszy rajdowy prototyp (Piękno klasyki #3) (Lancia Stratos HF, Rajd Monte-Carlo 1977)

Sébastien Ogier

źródło
(ur. 17 grudnia 1983 roku w Gap) – francuski kierowca rajdowy, 4-krotny mistrz świata. Starty zaczął w 2005 roku w francuskim programie dla młodych zawodników. Już w 2007 wygrał puchar Peugeota 206. Rok później zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata, startując w kategorii juniorów. Sezon należał do udanych, ponieważ w klasyfikacji generalnej zajął pierwsze miejsce, mając trzy zwycięstwa na koncie. To osiągnięcie dało mu możliwość wystąpienia za kierownicą samochodu zbudowanego według pełnej specyfikacji WRC.
Rok 2009 spędził w drugim fabrycznym zespole Citroëna, powstałym po wycofaniu się z rajdów Subaru i Suzuki - Citroën Junior Team. Najlepszy wynik Sébastiena, to 2. miejsce podczas Rajdu Grecji. Ostatecznie zakończył mistrzostwa na ósmym miejscu. W kolejnym sezonie kontynuował starty w zespole B francuzów, jednak podczas 3 rajdów dostał szansę jazdy w topowym zespole - Citroën Total World Rally Team. W dwóch z nich zwyciężył. Były to Rajd Portugalii, gdzie pokonał dominującego Loeba z przewagą niecałych 8 sekund oraz Rajd Japonii.
W sezonie 2011 rozpoczął regularne starty w głównym zespole Citroëna za kierownicą nowego auta – Citroëna DS3 WRC, a jego partnerem zespołowym był Sébastien Loeb. Trzy dni po zakończeniu sezonu zespół ogłosił rozwiązanie obowiązującego jeszcze przez rok kontraktu z Ogierem. Krótko potem ogłoszono, że francuz podpisał kontrakt z fabrycznym zespołem Volkswagena, który zadebiutuje w Rajdowych Mistrzostwach Świata w 2013 roku.
Z zespołem VW Motorsport zdobył cztery tytuły Mistrza Świata: w 2013 (9 zwycięstw), 2014 (8 zwycięstw), 2015 (8 zwycięstw) i 2016 (6 zwycięstw). Po niezapowiedzianym, nagłym odejściu Volkswagena postanowił związać się z zespołem M-Sport na sezon 2017. Więcej na temat tego rozstania znajdziecie w zalinkowanym poniżej wpisie „Niespodziewane rozstanie”. Wybór okazał się całkiem trafny, ponieważ panujący Mistrz Świata aktualnie (po siedmiu rajdach) prowadzi w generalce, mając dwa zwycięstwa na koncie.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Wschodząca gwiazda (Citroën C4 WRC, Rajd Portugalii 2010)
  •   Niespodziewane rozstanie (Volkswagen Polo R WRC, Rajd Monte-Carlo 2016)

Hayden Paddon

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje.
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •  Jeszcze brak

Jorge Recalde

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Najtrudniejsza runda mistrzostw (Lancia Delta Integrale 16V, Rajd Safari 1991)

Nani Roma

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Wyprawa po bezdrożach (Mini All 4 Racing, Dakar 2012)

Walter Röhrl

źródło
(ur. 7 marca 1947 w Ratyzbonie) – niemiecki kierowca rajdowy, dwukrotny mistrz świata. Nosi przydomek Montemeister, gdyż jako pierwszy kierowca wygrał Monte-Carlo, jadąc czterema różnymi samochodami. Jego kariera zaczęła się w 1968 roku, kiedy wystartował Fiatem 850 w Rajdzie Bawarii. W RMŚ zadebiutował w '73, jednak zanim osiągnął tam sukcesy, został Mistrzem Europy w 1974 roku. W Mistrzostwach Świata pierwszy raz wygrał już rok później, podczas Rajdu Grecji.
Przez kolejne 2 lata pojawiał się tylko w wybranych imprezach, w większości jednak nie docierając do mety. Dopiero w '78 związał się z zespołem Fiata i rozpoczął regularne starty. W trzecim roku współpracy wygrał cztery rajdy, zostając tym samym Mistrzem Świata. Po tym osiągnięciu zrobił sobie przerwę, biorąc udział tylko w lokalnych zawodach.
Powrócił jednak już w '82, jeżdżąc dla zespołu Opla, który wystawiał wtedy Asconę 400. W pierwszej trójce zameldował się aż 9 razy, co zaowocowało kolejnym tytułem Mistrza Świata. Na następny sezon dołączył do Lancii. Wziął udział w sześciu rajdach i wszystkie ukończył na podium. To pozwoliło na zostanie Wicemistrzem.
Röhrl widział jednak, że konkurencja ze strony zespołu Audi jest silna i musi zmienić pracodawcę, jeśli poważnie myśli o kolejnym tytule. W 1984 dołączył do niemieckiego teamu. Jak się jednak okazało w trakcie sezonu, nie była to dobra decyzja. W tym roku zadebiutował najlepszy samochód Grupy B, Peugeot 205, który był o klasę lepszy od Quattro. Niemiec, jeżdżąc dla Audi, wygrał tylko 2 razy. Były to Monte-Carlo '84 i Sanremo '85. W 1986 wziął udział tylko w dwóch eliminacjach: Monte-Carlo (ukończył na 4. miejscu) oraz Rajd Portugalii (nie ukończył). W kolejnym sezonie startował dla Audi A-grupowym 200 Quattro, którym udało mu się stanąć na podium dwukrotnie. W tym roku Röhrl oficjalnie zakończył swoją karierę rajdową.
Nie zniknął jednak całkiem ze świata motorsportu. W 1987 wział udział w wyścigu górskim Pikes Peak International Hill Climb. Wystartował w nim specjalnie zmodyfikowanym Audi Quattro S1 E2 i wygrał go z czasem 10:47.850. Został pierwszym kierowcą, który na tej trasie uzyskał czas poniżej 11 minut. Przez 2 lata startował jeszcze w DTM, oraz wystąpił dwukrotnie w 24-godzinnym wyścigu LeMans
Jako ciekawostkę dodam, że powstała oficjalna seria modeli rajdowych produkcji IXO w skali 1:43 sygnowana podpisem Röhrla, przedstawiająca samochody z najważniejszych etapów kariery tego niemieckiego kierowcy.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Debiut Montemeistera (Fiat 850 Coupé, Rajd Bawarii 1968)
  •   Prawdziwa ikona grupy B (Audi Sport Quattro E2, Rajd Sanremo 1985)

Carlos Sainz

źródło
(ur. 12 kwietnia 1962 w Madrycie) – hiszpański kierowca rajdowy, dwukrotny mistrz świata. Prawdziwy weteran rajdów, nosi przydomek El Matador. W swojej karierze wziął udział w 196 eliminacjach, z czego niemal połowę (97/196) ukończył na podium. Zadebiutował w 1980 roku, prowadząc Renault 5 TS. 7 lat później, w 1987 po raz pierwszy wystartował w Rajdowych Mistrzostwach Świata Fordem Sierrą. W tym samym roku został Mistrzem Hiszpanii, co powtórzył rok później.
W latach 1989-92 związany był z zespołem Toyota Team Europe. W tym czasie stanął 27 razy na podium, w tym 12-krotnie na najwyższym stopniu. Dzięki temu dwukrotnie został Mistrzem Świata - w 1990 i 1992 roku Warto dodać, że był pierwszym kierowcą z poza krajów nordyckich, któremu udało się zwyciężyć w rajdzie 1000 jezior. W 1993 roku zdecydował się odejść od Toyoty, ponieważ nawiązali współpracę z Castrolem, a Carlos był wspierany przez inny koncern paliwowy - Repsol. Przeszedł do Jolly Clubu, który wystawiał Deltę po wycofaniu fabrycznego zespołu, jednak pomimo udziału w pełnym sezonie, ukończył tylko 4 rajdy, w tym tylko jeden na podium.
Następne dwa lata spędził w Subaru, gdzie dwukrotnie został Wicemistrzem Świata. W 1994 6-krotnie stawał na podium, ale trochę zabrakło, aby pokonać Didiera Auriola. W następnym sezonie pomimo pięciu podiów, musiał uznać wyższość Colina McRae. Po epizodzie u Japończyków przeniósł się do Forda, gdzie zadomowił się na kolejne dwa lata startując Escortem Cosworth, a później jego wersją WRC. Niestety znowu brakło mu punktów do mistrzowskiego tytułu. W '96 na podium stanął we wszystkich rajdach, które ukończył (6 z 9), ale wystarczyło to tylko na trzecie miejsce w generalce. Rok '97 ukończył ponownie jako trzeci, tym razem stając na podium w 7 z 14 rajdów.
Na kolejne dwa lata znów zmienił zespół, wracając do łask Toyoty. W 1998 po raz trzeci w karierze został wicemistrzem świata, tracąc zaledwie dwa punkty do Tommiego Mäkinena. Rok później był 5. Na nowe milenium przeniósł się z powrotem do Forda, wystawiającego Focusa WRC. Za jego kierownicą 17 razy stawał na podium, ale za każdym razem brakowało... W latach 2000-02 był odpowiednio trzeci, szósty i trzeci w tabeli mistrzostw świata.
W 2003 przeniósł się do zespołu Citroëna, z którym zaliczył dwa pełne sezony. W pierwszym z nich był trzeci, w drugim - czwarty. Z końcem 2004 roku postanowił zakończyć karierę w Rajdowych Mistrzostwach Świata. Gościnnie wystąpił jeszcze w dwóch eliminacjach sezonu 2005 na specjalną prośbę Citroëna, który był zmuszony wyrzucić jednego ze swoich kierowców.
Po odejściu z WRC próbował swoich sił w rajdach terenowych, zdobywając Puchara Świata w 2007 oraz wygrywając Rajd Dakar 2010. Był też testerem Volkswagena Polo WRC w 2012 roku. Brał również udział w kilku rajdach historycznych, m.in. zwyciężając w Hiszpanii w 2012 i 2013 roku za kierownicą Porsche 911.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Bez cenzury (Subaru Impreza 555, Rakd Sanremo 1994)
  •   Czas na zmiany (Toyota Celica Turbo GT4 (ST165), Rajd Monte-Carlo 1990)
  •   Wypadek w domowej rundzie (Ford Focus RS WRC '02, Catalunya 2002)

Timo Salonen

źródło
(ur. 8 października 1951 w Helsinkach) – fiński kierowca rajdowy, jednokrotny mistrz świata. Zaczynał, startując w lokalnych zawodach. W mistrzostwach świata pierwszy raz na podium stanął podczas domowego rajdu w 1977 roku. Swoim Fiatem 131 Abarth zameldował się na drugiej lokacie. Zwycięstwo przyszło już podczas kolejnej eliminacji - Rajdu Kanady. W latach 79-84 jeździł różnymi modelami samochodów Datsuna i Nissana. Przez ten czas 7-krotnie stawał na podium.
W '85 związał się z Peugeot Talbot Sport, w którym startował modelami 205 T16 oraz 205 T16 E2. Ustanowił wtedy długo nie pobity rekord czterech wygranych rajdów pod rząd (rekord przebił dopiero Loeb w 2005). Zdobył dzięki temu tytuł Mistrza Świata. W kolejnym sezonie wziął udział w ośmiu eliminacjach. Czterech nie ukończył, ale dwie wygrał.
Od 1987 do 1990 pojawiał się w wybranych rajdach dla zespołu Mazdy (model 323F) zdobywając 3 podia. Próbował jeszcze swoich sił za kierownicą Mitsubishi Galanta - bez większych sukcesów. Karierę zakończył w 1992 roku. Wystartował jeszcze 10 lat później w Rajdzie Finlandii, kończąc na 14. miejscu.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Ostatni mistrz grupy B (Peugeot 205 T16 E2, Rajd tysiąca jezior Finlandii 1986)

Petter Solberg

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Krótki powrót do zimy (Subaru Impreza S9 WRC'03, Rajd Szwecji 2004)
  •   Miłości do Imprezy ciąg dalszy... (Subaru Impreza S11 WRC'05, Rakd Japonii 2005)

Henri Toivonen

źródło
Szczegółowy opis kariery dopiero powstaje
j.w.
Wszystkie wpisy o samochodach tego kierowcy:
  •   Pierwsza B-grupa „z krwi i kości” (Lancia 037 Rally, Rajd Sanremo 1985)
  •   Jak na ironię... (Lancia Delta S4, Rajd Lombard RAC 1985)
  •   Jak na ironię... #2 (Lancia Delta S4, Rajd Monte-Carlo 1986)


5 komentarzy:

  1. Doskonały kierunek Damianie, z czasem zbudujesz tu pokaźną bazę kierowców. Oby tak dalej;) trzymam kciuki:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki! Będę się starał rozbudowywać bazę. I finalnie wszystko podlinkować do siebie między postami, samochodami i kierowcami :-)
      Pozdrawiam!

      Usuń
  2. Super ci to wyszło! Pełen profesjonalizm :) Moje gratulacje!

    Pozdrawiam!

    Piotr

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak jak mówiłem, robię co mogę, żeby mieć kompletny zbiór informacji o rajdach. Jak dokończę kierowców to biorę się za grupy samochodów, bo to też bardzo ważne informacje:)

      Usuń
  3. Może najwyższy czas na Adama Małysza?

    Pozdrawiam, świetny blog!

    OdpowiedzUsuń

Autor bloga: D. Sz. "HitFan". Zdjęcia z rajdów znaleziono w Internecie. Prawa należą do ich twórców. Obsługiwane przez usługę Blogger.